الدّين محمد اسعد دوانى ( م 907 ق ) و بزرگان ديگر ، ادبيات و علوم معقول و منقول را آموخت و خود از اساتيد به نام و دانشمندى معروف نزد خاص و عام گرديد . علّامه دوانى تدريس بسيارى از دروس را به او محول كرد ، وى پس از آن به دعوت سلطان يعقوب حاكم آذربايجان به همراه استاد خود راهى تبريز شد و پس از آنكه در مناظره با ابو اسحاق تبريزى بر وى فائق آمد ، از سوى سلطان يعقوب به قضاوت و تصدّى اوقاف يزد منصوب شد ، امّا پس از حدود 6 سال كار قضاوت و سرپرستى اوقاف راه عزلت در پيش گرفت و به تهذيب نفس ، تحقيق و مطالعه و تدريس همت گمارد ، وى شاگردانى چون مولى محمد نخجوانى را تربيت كرد و به افرادى مانند محمد تقى الدّين اجازه روايت داد ، و ميرزا عبد الرشيد منجم از فرزندان او بود . قاضى ميبدى آثار متعدد و ارزشمندى از خود بر جاى گذاشت كه از جمله آنها مىتوان موارد زير را نام برد : 1 . شرح هداية الحكمة . 2 . شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين عليه السّلام . 3 . منشأت ميبدى . 4 . مرضى الرضى فى شرح الكافية . 5 . شرح الشمسية فى المنطق . 6 . شرح حكمة العين . 7 . حاشيه تحرير مجسطى . 8 . حاشيه تحرير اقليدس - ( در هندسه و رياضيات ) . 9 . حاشيه شرح طوالع الانوار در علم كلام .